Tenshin Shōden Katori Shintō Ryū, Japonya’nın modern dönem öncesine uzanan klasik savaş sanatları geleneğine, yani koryū bujutsu ekollerine ait bir disiplindir. Bu ifade yalnızca “eski bir okul” anlamına gelmez; savaş alanı gerçekliğinde şekillenmiş, aktarım zinciri kuşaktan kuşağa korunmuş ve formel yapısı muhafaza edilmiş bir savaş öğretisini tanımlar.
Katori, spor ya da rekabet amacıyla sistematize edilmiş bir modern budō değildir. Yani; Kendo, iaido, judo, karate-do, aikido vs. değildir. Bu sistemler, kendi başlarına tekil prensipleri temsil ederler. Oysa ki, Katori Shinto Ryu aralarında uygulanmaya devam etmeyenler olsa dahi 18 prensip disiplinden oluşmuştur. Müfredatı, lisans yapısı, teknik sıralaması ve davranış kodları belirli bir metod zinciri içinde aktarılır. Bu zincir, yalnızca teknik hareketleri değil; zamanlama, mesafe, zihinsel konumlanış ve disiplin anlayışını da içerir.
İlerledikçe zorlaşan, zorlaştıkça da derinliğini daha fazla gösteren bir çalışma yapısına sahiptir. Teknik repertuar, ilerledikçe yüzeysel olarak genişler; ancak asıl derinleşme, prensiplerin daha ince uygulanışında ortaya çıkar. Hareketler gösteriş amacıyla karmaşıklaştırılmaz. Her form, savaş bağlamında işlevsel olan uygulamayı esas alır. Zorluk, dışsal estetikten değil; zamanlama, mesafe, denge ve kontrolün daha hassas icrasından kaynaklanır.
Katori Shintō Ryū, yüzyıllardır korunan ritüeller ve metodlar zinciri içinde aktarılan bir bilinç ve disiplin mimarisidir. Aktarım belirli bir lisans ve müfredat düzeni içinde gerçekleşir. İlerleme, tekniklerin formel yapıya uygun ve istikrarlı biçimde uygulanmasıyla ölçülür.
Bu yola giren kişi, yaşı ne olursa olsun, teknik öğrenmenin ötesinde bir kurulum sürecine dahil olur.
Katori Shintō Ryū’nun müfredatı çok yönlüdür:
Kenjutsu (Kılıç teknikleri- Tachijutsu) sistemin merkezini oluşturur.
Iaijutsu (Battojutsu), hızlı şekilde gerçek olan kılıcın kınından çekilişi ve ilk temas anındaki kontrolü çalışılır. Yer ve ayakta olmak üzere iki çeşitli şekilde çalışılır.
Bōjutsu, uzun sopa ile mesafe yönetimini geliştirir. Savaşta kırılan uzun silahların yerine, savaşçılar sopa olarak devam edebiliyorlardı. Bo teknikleri savaşın kenjutsu dışında diğer ana prensibini temsil eder.
Naginatajutsu, Ucunda uzunca bulunan pala şeklinde bir “glaive”, yani sırıklı – mızrağımsı pala 270 cm boyunda olan ve ustalık gerektiren bir silah.
Sōjutsu, mızrak kullanımı üzerinden uzatılmış mesafe stratejisini ele alır. Sojutsu bu sistemdeki en son öğrenilen prensiptir. Çünkü, mızrağa karşı kılıç kullanmak çok zordur.
Ryōtō: Uzun ve kısa kılıcın birlikte kullanımı, iki silah arasında koordinasyon ve denge gerektirir.
Kodachi: Kısa kılıç kullanımı üzerinden dar mesafe ve hız prensipleri çalışılır.
Jūjutsu: Silahsız veya silah kaybı durumunda yakın mesafe kontrol, denge bozma ve bağlama prensiplerini içerir.
Shurikenjutsu, dikkat ve isabet disiplinini tamamlayıcı bir çalışma alanıdır. Bo-shuriken teknikleri kullanılır.
Bunlara ek olarak, okulun tarihsel dokusu içinde gizlilik prensiplerine ve stratejik – taktiksel hareket kabiliyetine dair unsurlar da yer alır. Bu yönüyle Katori Shintō Ryū, yalnızca açık çatışma tekniklerini değil; savaşın bütüncül doğasını ele alan bir sistemdir.
Kaynak
Ōtake, Risuke. Katori Shintō-ryū: Warrior Tradition. 3 vols. Tokyo: Japan Publications, 1977–1978.